مهر مهدی (عج)

امام صادق(ع) مي‌فرمايند: ما عهد خداييم، وديعة الله في عباده، سپرده و امانت خداييم در ميان بندگانش، سخن حرم الله الاكبر، ما حرم اكبر خداييم، ما پناه خدا و پيمان خداييم، هر كه به عهد ما بپايد به عهد خدا پاييده است؟ هر كه آن را بشكند، پناه و عهد خدا را شكسته است. آغاز امامت دوازدهمين و آخرين وصيّ رسول الله(ص) در خود و با خود آغاز فصل دوري و جدا افتادگي را دارد، مبشّر از اين فصل تمامي شرايط، مقتضيات و صلاحيّت زيستن و بودن با امام مبين و تجربة زندگي با حجت خدا را از دست داد. امّا از آنجا كه به غلط، راز غيبت را نه به خود بلكه به امام و خالق امام معطوف مي‌كنيم، به سور مي‌نشينيم. از همين رو در انديشة اين دو مصيبت خودساخته و خود كرده فرو نمي‌رويم.   ـ قبل از هر سخن بايد دانست كه امامت، عهدي است از سوي خدا و رسول خدا(ص) با مرداني برگزيده، چنان كه امام صادق(ع) مي‌فرمايند: «شما گمان مي‌كنيد هر كس از ما امامان كه وصيّت مي‌كند، به هر كسي كه مي‌خواهد وصيّت مي‌كند؟ نه! لا والله ولكن عهدٌ من الله و رسوله؛ نه، به خدا قسم كه عهدي از سوي خداوند و رسولش براي مردي پس از مردي (از ما خانواده) است تا به صاحبش برسد. حتّي ينهي الامر الي صاحبه (اصول كافي، ج 2، كتاب حجّت، ص 25)   امروز، عهد و امانت خدا، به حكم خدا به صاحب آن يعني حجّت دوازهمين سپرده شد. از همين رو، امام عهدالله است، عهد و وديعة خدا است كه مراقبت و پاسداشت آن در عهدة بندگان خداست.   امام صادق(ع) مي‌فرمايند: ما عهد خداييم، وديعة الله في عباده، سپرده و امانت خداييم در ميان بندگانش، سخن حرم الله الاكبر، ما حرم اكبر خداييم، ما پناه خدا و پيمان خداييم، هر كه به عهد ما بپايد به عهد خدا پاييده است؟ هر كه آن را بشكند، پناه و عهد خدا را شكسته است.   نتيجة قطعي شكست و گسست عهد خدا كه همان عهد امامت است، بي‌پناه شدن انسان در برابر بلايا و مسلّط شدن دشمنان خدا و از دست رفتن بسياري از نعمت‌ها در دنيا و ابتلاء سخت ما در آخرت و قيامت است.   در حقيقت، مردم، با شكست پي در پي عهد خدا، خود را بي‌پناه ساختند، سپر محافظ خودشان را از ميان بر داشتند.   غيبت و تبعات بي‌شمار آن براي سال‌ها و قرن‌ها، حاصل شكست و گسست عهد خدا و عهد با امام بود كه خداوند مردم را به حراست از آن امر فرموده بود. عهد با امام، امانت خداوند بود. چنان كه ذكر كردم از قول معصوم عهدٌ من الله بود. امام صادق(ع) فرمودند: ولايتنا ولاية الله، ولايت ما ولايت خداست. (همان، ج 3 / ح 3). امام هشتم حضرت علي بن موسي الرّضا مي‌فرمايند: امانت همان ولايت است كه هر كس آن را به ناحق ادّعا كند، كافر است.   يكي از مهم‌ترين اموري كه عموماً دربارة آن كوتاهي مي‌شود، بستن و گسستن عهد و پيمان است. هر عهدي كه منعقد مي‌شود، مسئوليت‌هايي را بر ما بار مي‌كند. چنان كه هرگاه شكسته و گسسته شود، تبعات خاصّ خود را به دنبال مي‌آورد. ادعيه و زيارات، كه عموماً سرسري قرائت مي‌كنيم و رد مي‌شويم، آكنده از تعهداتي است كه بر زبان مي‌آوريم ليكن درباره‌اش مراقبت نداريم. راز بسياري از گره‌ها در زندگي فردي و جمعي مسلمانان در همين عهود نانوشته است كه به راحتي آب خوردن گسسته مي‌شود. حضرت صاحب الزّمان(ع) در نامه‌اي به جناب شيخ مفيد پرده از راز غيبت برمي‌دارند و مي‌فرمايند:   «اگر شيعيان كه خداوند توفيق طاعتشان دهد به عهدي كه با ما داشتند وفادار مي‌ماندند، فيض ديدار ما از آنان سلب نمي‌شد. از ما دور نساخته است آنان را مگر آنچه كه مي‌كنند و ما از آن با خبريم و از آن ناخشنود».   تا اين عهد به نحو شايسته تجديد نشود و با حفاظت و حراست تمام امانت به صاحبش برگردانده نشود، اين وضع و حال روز عصر غيبت و دوري تمامي نخواهد داشت. حضرت رسول مكرّم اسلام(ص) به امام علي(ع) فرمودند، اي علي، مَثَل الامام مثل الكعبه، مَثَل امام مَثَل كعبه است، اي علي تو به سان كعبه‌اي كه سوي او مي‌روند نه آنكه او برود. پس اگر مردم به سوي تو آمدند و حكومت را به تو سپردند، بپذير و اگر نه صبر كن تا آنان به سوي تو بيايند.   يك بار عرض كردم رابطه را عكس كرده‌ايم، معني انتظار را بد فهميده‌ايم. منتظر حقيقي حضرت صاحب الزّمان(ع) است. منتظر حكم خداست و اذن او امّا از ديگر سو، اجازه مي‌خواهم عرض كنم آن صاحب حق، منتظر ماست تا امانت را و عهد را به ايشان برگردانيم. آنچه را كه به حق گسستيم و غيبت حجّت و وليّ خدا را باعث شديم.   حضرت علي بن موسي الرّضا(ع) دربارة اين «حقّ امام» مي‌فرمايند: «ما به خاطر رسول اكرم(ص) حقّي بر گردن شما داريم و شما نيز حقّي بر گردن ما داريد، هرگاه شما حقّ ما را داديد ما نيز به وظيفة خويش عمل خواهيم كرد». (المفيد، الارشاد، ص 311) آل البيت   سر به هوا راه را گرفته و مي‌رويم و هر روز و شب دل در گرو دلبري مي‌گذاريم و هيچ به عهد بر زمين مانده و امانت به تاراج رفته نمي‌انديشيم و آنگاه با شاعرانه‌هايي بي‌خاصيّت و تأثير از دوري و فراغ و هجران و غيبت مي‌گوييم. امام معصوم كه با كسي مزاح ندارد، امام محمّدباقر(ع) مي‌فرمايند: پنج چيز است كه اگر درك كرديد، از آنها به خدا پناه ببريد، از جمله آن پنج چيز مي‌فرمايند: عهد و پيمان خدا و رسولش را نشكنند، جز آنكه خدا دشمن آنها را بر آنها مسلّط كند و هر چه را دارند، از آنها بگيرد. (اصول، ج 5، ايمان و كفر، عقوبت گناه)   در تكليف ماست كه از خداوند بخواهيم ما را در درك عهد شكسته شده و پيمان فراموش شده ياري دهد. تا شايد با اين درك به خدا پناه ببريم، عهد نو كنيم، امانت را به صاحبش برگردانيم و خود رسم بنده‌پروري را مي‌داند، آنگاه به وظيفة خودشان كه اعمال ولايت و سرپرستي تامّ و تمام در ساحت‌هاي دنيايي و آخرتي است، عمل مي‌كنند و ما را از همة آنچه بدان مبتلاييم نجات مي‌دهند. ان شاء الله اسماعيل شفيعي سروستاني راديو معارف                             جمعه 16/12/87

 

 

نوشته شده توسط پرنده جمکران در شنبه هفدهم اسفند 1387 ساعت 3:19 بعد از ظهر موضوع | لینک ثابت

نهم ربیع الاول آغاز امامت و ولایت جهانی

امام عصر " علیه السلام" مبارک باد

بعد از 12 قرن انتظار برای سلامتی و تعجیل

در  فرج آقا امام زمان" علیه السلام" و امام زمانی ماندن و تربیت امام زمانی دعا می کنیم

اللهم عرفنی نفسک فانک ان لم تعرفنی نفسک لم اعرف رسولک

اللهم عرفنی رسولک فانک ان لم تعرفنی رسولک لم اعرف حجتک

اللهم عرفنی حجتک فانک ان لم تعرفنی حجتک 

ضللت عن دینی

 

نوشته شده توسط پرنده جمکران در شنبه هفدهم اسفند 1387 ساعت 3:14 بعد از ظهر موضوع | لینک ثابت

                                                                                                                                                            به امام صادق"ع" عرض می کنند که در عصر غیبت چه کنیم

و تکلیف ما چیست؟

امام "علیه السلام" می فرمایند:" با دو دست به معیارهای دین بچسبید و

رها نکنید،تقوا بورزید . 

میپرسند دیگر چه ؟می فرمایند خط دوستی ها و دشمنی های مکتبی

را حفظ کنید ؛دوستی ها و

دشمنی هایتان به خاطر دنیا و منافعتان نباشد ،برای عقایدتان

و در مسیر حق و عدل باشد ،

برای توحید و عدالت باشد ،دوستیها و دشمنیهای

مکتبی همان تولی و تبری است یعنی خط را

حفظ کنید و مدام از خدا بخواهید تا او نیامده  : خدایا! ثبت قلبی علی دینک "

دل مرا بر دینت استوار بدار

 و نگذار من بلغزم و شک کنم و مسیرم عوض بشود.

 

سپس امام فرمود : اگر آنچه را گفتم انجام دهید

شما از هم اکنون در اردوگاه او هستید."

 

پس نگوئید معلوم نیست در زمان ما

مهدی" علیه السلام"  بیاید .در همان

عصر خود، این پرچم را زمین نگذارید

و تا او برسد به ارزشها و

اصول دین چنگ بزنید و تحت تاثیر

این هوچی گری ها و شانتاژهایی

که شرق و غرب و ایدئولوژیهای

مختلف می کنند؛ قرار نگیرید.

منبع: ده انقلاب در یک انقلاب- حسن رحیم پورازغدی –ص66

 

نوشته شده توسط پرنده جمکران در شنبه هفدهم اسفند 1387 ساعت 3:1 بعد از ظهر موضوع | لینک ثابت